• یکشنبه ۶ فروردین ماه، ۱۳۹۱ - ۰۹:۲۶
  • دسته بندی : اجتماعی
  • کد خبر : 911-890-5
  • منبع خبر : ----

/گفتگوی اختصاصی ایسنا/

کارشناس آموزش خانواده : جوانان قبل از ازدواج دقت کنند

کارشناس ارشد علوم رفتاری بیان کرد: كفو هم بودن دو همسر یعنی تناسب هم شانی و همترازی و در اصطلاح عرف یعنی با هم جور بودن.

حمیدرضا ترکمندی در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) منطقه کردستان، اظهار داشت: علم و تجربه ثابت کرده است، كه علت اساسی بیشتر ناهنجاری ها و ناسازگاری های زندگی زناشویی عدم تناسب و ناهماهنگی بین زن و شوهر است.

وی با اشاره به اینکه ازدواج پیوند بین دو انسان و دو خانواده است، افزود: هر قدر بین این اجزاء و عناصر هماهنگی، تناسب و سنخیت بیشتری باشد، آن پیوند استوارتر و لذت بخش تر خواهد بود.

این مدرس آموزش خانواده با بیان اینکه شناخت مسائلی که موجب هماهنگی و تناسب بین زوجین می شود، بسیار ضروری و لازم است، تصریح کرد: به هیچ وجه نباید این مساله را به بعد از ازدواج موكول كرد.

ترکمندی در ادامه سن زوجین را یکی از عوامل ایجاد تناسب و هماهنگی در امر ازدواج ذکر و بیان کرد: در این راستا تفاوت در سن عامل اصلی ایجاد هماهنگی بین زوجین است.

وی با تاکید بر اینکه وجود فاصله سنی زیاد موجب عدم درک متقابل بین زوجین می شود، تصریح کرد: این مساله موجب می شود كه شخص ارزش لازم را به نظرات فرد كوچكتر ندهد، یا طرف مقابل بیش از اندازه احساس كوچكی کرده و همیشه در حال اضطراب و تشویش باشد و بالاخره از اداره زندگی درمانده شود و همین مورد زمینه عدم تفاهم را به وجود می آورد.

وی با بیان اینکه زوج های جوان به دلیل سن کم در زندگی مشترک خود انعطاف پذیری بیشتری دارند، تصریح کرد: فرد در سنین پایین تر مانند نهالی جوان بوده و امكان تغییر فراوانی دارد، اما درختان مجال كمتری برای تغییر باقی گذاشته اند.

این کارشناس ارشد عنوان کرد: گاه وجود فاصله های سنی زیاد سبب می شود كه زوجین سوء ظن هایی نسبت به یكدیگر پیدا كنند و ممكن است حتی نتوانند دلایلی هم برای این گونه افكار ارائه کنند.

ترکمندی گفت: در چنین خانواده هایی فرد بزرگتر به دلیل داشتن تجربه خود را ملزم می داند كه مدام به همسر خود امر و نهی كند كه همیشه مبتنی بر حق نیست بلكه سلیقه نیز در آن سخت مداخله می كند، که موجبات ناراحتی همسر را فراهم می آورد.

وی افزود: فرد بزرگتر احساس می كند كه باید فرد كوچكتر را تربیت كند و حال آنكه او انتظار دارد كه با همسر زندگی كند نه آنكه همسر وی نقش پدر و مادر را بر عهده بگیرد.

وی بیان کرد: یكی از مواردی كه در این گونه خانواده ها دیده می شود، این است، كه فرد كوچكتر دچار نوعی كمرویی رنج آور بوده و نمی تواند به راحتی مشكلات خود را با همسر خویش در میان بگذارد.

این کارشناس ارشد ادامه داد: سخنان ناگفته بر دل فرد رنجیده سنگینی می كند و گاه به فضای بیرون از خانه كشیده شده برای دیگران مطرح می شود و این امر مورد قبول و پذیرش فرد بزرگتر نیست.

وی گفت: در این نوع خانواده ها، معمولاً مشكل دیگر این است كه فرد بزرگتر برای این كه فرد كوچكتر را جذب كند و زندگی تداوم یابد باید مدام به او امتیازاتی بدهد كه وی را به دوام زندگی دلگرم كند.

ترکمندی تصریح کرد: هر كس قادر نیست كه مدام چنین امتیازاتی بدهد زیرا گاه دادن این نوع امتیازها برای فرد بزرگتر غیر قابل تحمل و یا غیر ممكن می شود و بدین ترتیب از انگیزه طرف مقابل برای ادامه زندگی می كاهد.

وی افزود: در مواردی هم دیده می شود كه فرد كوچكتر دچار ترس و وحشت می شود و این هنگامی اتفاق می افتد كه مرد خانواده از سن و سال بیشتری برخوردار است.

وی خاطرنشان کرد: تفاوت سنی زیاد بین زوجین به مشكلاتی از قبیل احساس پشیمانی، بروز مشكلات غیر منتظره، جرم زایی فرزندان و در نتیجه طلاق می انجامد.

وی در پایان یادآور شد: خانواده ها باید از طریق مشاور به دختران و پسران خود كه قصد ازدواج دارند آموزش دهند كه فاصله سنی بین آنان بین سه یا چهار سال و حداكثر هفت سال باشد تا دریابند كه با فاصله سنی كمتر مشكلات كمتری خواهند داشت.


انتهای پیام
ارسال خبر به دوستان
* گیرنده(ها):
آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:
ارسال نظر
نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: